 |
|
Στη χώρα μας, στον τομέα των ακινήτων έχει «επενδυθεί» διαχρονικά μεγάλο μέρος από το αφορολόγητο χρήμα που διαφεύγει.....
των εισπρακτικών μηχανισμών ή παράγεται στους λειμώνες της παραοικονομίας. Έχει «κρυφτεί», επίσης, μεγάλο μέρος από το μαύρο χρήμα που γλιστράει από τις διάφορες τρύπες του πολιτικού, διοικητικού και επιχειρηματικού οικοδομήματος και γεμίζει τις τσέπες των επιτηδείων. Υπό αυτή την έννοια, στο βαθμό που το κράτος είναι ανίκανο να συλλάβει το χρήμα στην πηγή του, η φορολόγησή του εκ των υστέρων, μέσω της επιβάρυνσης της μεγάλης ακίνητης περιουσίας ενέχει στοιχεία φορολογικής δικαιοσύνης.
Ταυτόχρονα όμως στα ακίνητα έχει επενδυθεί μεταπολεμικά, το σύνολο σχεδόν της λαϊκής αποταμίευσης. Το κομπόδεμα και οι οικονομίες ανθρώπων που ήθελαν «ένα κεραμίδι πάνω από το κεφάλι τους», δεν ήταν πρόθυμοι να αναλάβουν κάποιο ρίσκο και καθοδηγούνταν από τη βεβαιότητα ότι «κανείς δεν έχασε αγοράζοντας ένα κομμάτι γης». Γι’ αυτούς το νομοσχέδιο του Υπουργείου Οικονομικών που εισάγει το νέο Ενιαίο Φόρο Ακινήτων, επιφυλάσσει μια εκ των υστέρων τιμωρία: Εκατομμύρια μικροϊδιοκτητών θα πρέπει κάθε χρόνο να βάζουν βαθιά το χέρι στην τσέπη προκειμένου να εξοφλούν το φόρο που, κατά τεκμήριο, κάνει την ιδιοκτησία τους ασύμφορη.
Σε πολλές περιπτώσεις, δε, πρόκειται για φόρο σε περιουσιακά στοιχεία (όπως τα οικόπεδα) που δεν αποφέρουν τίποτε. Για φόρο που υπολογίζεται με βάση αξίες που πλέον δεν έχουν καμία σχέση με την πραγματικότητα, ενώ δεν υπάρχει στον ορίζοντα καμία προοπτική υπεραξιών και οι δυνατότητες ακόμα και εκποίησης του ακινήτου είναι μηδενικές. Έτσι, η πληρωμή των φόρων πρέπει να γίνει από τις αποταμιεύσεις, όταν υπάρχουν, πράγμα που αποτελεί στην ουσία ένα μη ομολογημένο, έμμεσο κούρεμα των καταθέσεων!
Το εξοργιστικό είναι ότι η τιμωρία αυτή έρχεται ως αποτέλεσμα της ανικανότητας της πολιτείας. Ο Ενιαίος Φόρος Ακινήτων μονιμοποιεί ουσιαστικά και διευρύνει την επιβολή του «χαρατσιού» που εφευρέθηκε για να καλύψει την αδυναμία της χώρας να εισπράξει τα έσοδα για τα οποία είχε δεσμευθεί έναντι της τρόικας με το πρώτο μνημόνιο. Και η επιβολή του επί δικαίων και αδίκων, επί κλεφτών, φοροφυγάδων και νοικοκυραίων αδιακρίτως, προκύπτει από την αδυναμία του φορολογικού συστήματος και του φοροεισπρακτικού μηχανισμού να φορολογήσει την παραγωγή εισοδημάτων στην πηγή και να εφαρμόσει ένα αποτελεσματικό σύστημα πόθεν έσχες.
Διευρύνοντας έτσι τις αδικίες, ενισχύοντας την καχυποψία και, μεταξύ άλλων, δημιουργώντας τις προϋποθέσεις για οριστικό διαζύγιο ανάμεσα στον πολίτη και τους πολιτικούς, το φορολογούμενο και το κράτος…
(ΕΠΕΝΔΥΤΗΣ 2/11/2013)
