Πιστεύει ότι έχει υπάρξει τυχερός στη δουλειά του, αφού επέλεξε ένα τόσο δύσκολο επάγγελμα, αλλά είναι και διατεθειμένος να δουλέψει πάρα πολύ. Ο Χρήστος Λούληςμετά από δεκατέσσερα χρόνια στο χώρο μιλάει για τα πρόσωπα και τις στιγμές που ξεχώρισε στο θέατρο.
Έχει συνεργαστεί με σπουδαίους καλλιτέχνες και έχει πρωταγωνιστήσει σε πολλές παραστάσεις του Εθνικού Θεάτρου. Όμως, ποιος είναι ο άνθρωπος που τον σημάδεψε; Ο ηθοποιός απαντάει στο New post: «Λευτέρης Βογιατζής και ο Θωμάς Μοσχόπουλος. Ο πρώτος με άγγιξε ψυχικά. Νιώθω ότι τον κουβαλάω ακόμη μέσα μου, παρά τον θάνατό του. Ο Λευτέρης είχε μια ατελείωτη περιέργεια για τους ανθρώπους, τα κείμενα, τη ζωή. Ο δεύτερος με έμαθε να είμαι ψύχραιμος. Το ιδανικό θα ήταν να μπορέσω να συνδυάσω κάποια στιγμή αυτές τις δύο αρετές».
Μέσα σε αυτά τα χρόνια δεν ξεχώρισε μόνο κάποιους ανθρώπους αλλά και στιγμές, που για εκείνον ήταν ιδιαίτερες. Ο Χρήστος Λούληςμιλάει για αυτές και περιγράφει ένα περίεργο περιστατικό, που τον επηρέασε:
«Όλοι oι ηθοποιοί μια στιγμή πάνω στη σκηνή που να είναι αληθινή ζωή, αναζητάμε. Εκείνη τη μαγική στιγμή που θα θυμάσαι για πάντα. Είμαι τυχερός λοιπόν, γιατί έζησα τέτοιες στιγμές. Μέχρι και μια μεταφυσική εμπειρία είχα πάνω στη σκηνή. Ήταν στον Ίωνα που είχα κάνει πριν δέκα χρόνια με τη Λυδία Κονιόρδου στην Επίδαυρο. Θυμάμαι την ώρα της παράστασης -για μια μονάχα στιγμή- μπορούσα και έβλεπα από πάνω ό, τι διαδραματιζόταν στη σκηνή.
Έβλεπα εμένα πάνω στη σκηνή να παίζω. Ήταν μάλλον ένα παιχνίδι του μυαλού. Επειδή είχα απορροφηθεί τόσο πολύ και είχα μπει βαθιά μέσα στη στιγμή, είχα έτσι την ψευδαίσθηση ότι με έβλεπα από πάνω. Όσο και αν ξέρω πως επρόκειτο για μια ψευδαίσθηση, το συναίσθημα ήταν πολύ έντονο και θα ήθελα να το ξαναζήσω. Εμείς οι ηθοποιοί γενικότερα φλερτάρουμε λίγο με την παράνοια».









